يا أبا ذر انّ الأرض لتبكي على المؤمن اذا مات أربعين صباحا . اى ابو ذر به درستى كه زمين مىگريد بر مؤمن بعد از فوت او چهل روز . همان احتمالات فقرهء سابقه در اينجا جارى است ، با آنكه در اينجا مجاز شايع است كه ميّتى را كه به عظمت ياد مىكنند مىگويند آسمان و زمين بر او مىگريد ، و اين قسم اخبار را متوجّه تأويلشان نشدن و بر ظاهر گذاشتن به احتياط اقرب است . و به سند معتبر از حضرت موسى بن جعفر عليه السّلام منقول است كه : چون مؤمنى مىميرد ، گريه مىكنند بر او ملائكه و بقعه‌هاى زمين كه در آنها عبادت پروردگار مىكرده ، و درهاى آسمان كه اعمالش را از آن درها بالا مىبرده‌اند ، و از فوت او رخنه در اسلام مىشود كه هيچ‌چيز آن رخنه را نمىبندد ؛ زيرا مؤمنان فقيه و عالم حصارهاى اسلامند كه اسلام را از ضرر منافقان و كافران و شياطين حفظ مىكنند ، چنانچه حصار شهر را حفظ مىكنند « 1 » . بدان كه فضيلت مؤمن زياده از آن است كه حدّ و احصا توان نمود . چنانچه به سند معتبر از امام محمّد باقر عليه السّلام منقول است : خداوند عالميان را وصف نمىتوان نمود ، و چگونه وصف توان كرد ؟ و حال آنكه در قرآن مىفرمايد وَ ما قَدَرُوا اللَّهَ حَقَّ قَدْرِهِ « 2 » تعظيم نكردند خدا را و عظمت او را ندانستند آنچه سزاوار عظمت اوست ، پس خدا را وصف نمىكنند به قدرتى مگر آنكه او اعظم است از آنچه ايشان وصف كرده‌اند ، و پيغمبر را وصف نمىتوان كرد ، و چگونه وصف توان نمود بنده‌اى را كه خدا از هفت حجاب او را گذرانيد ، و با او راز گفت ،

--> ( 1 ) اصول كافى 2 / 38 ح 3 . ( 2 ) سورهء انعام : 91 .